Με αφορμή την Παγκόσμια ημέρα ατόμων με αναπηρία, στις 3 Δεκέμβρη, υλοποιήθηκαν στο σχολείο μας δράσεις εστιασμένες στην διαφορετικότητα και ισότητα των ατόμων με αναπηρία.
Η εκπαιδευτικός του Τμήματος Ένταξης, σε συνεργασία με τους εκπαιδευτικούς των τάξεων Β´,Γ´,Έ, υλοποίησαν δράσεις, καλλιεργώντας στους μαθητές την ενσυναίσθηση και την αποδοχή των ατόμων με αναπηρία. Στους μικρούς μας μαθητές, των τριών πρώτων τάξεων, πέραν της προβολής σχετικών βίντεο, διαβάστηκε και ένα σχετικό παραμύθι, το οποίο έχει γράψει η εκπαιδευτικός του Τμήματος Ένταξης. Στη συνέχεια, οι μαθητές κλήθηκαν να ζωγραφίσουν όποιες εικόνες από το παραμύθι τους εντυπωσίασαν, αναλαμβάνοντας έτσι την εικονογράφηση του παραμυθιού. Στις υπόλοιπες τάξεις με αφορμή την προβολή βίντεο, έγιναν συζητήσεις και οι μαθητές έστειλαν τα δικά τους μηνύματα, μέσα από γραμμένα συνθήματα και ζωγραφιές.
Τα παιδιά διάβασαν επίσης και ενθουσιάστηκαν με το παραμύθι που έγραψε η εκπαιδευτικός του Τμήματος Ένταξης κ. Ελίνα Αγγελούκου
ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΑΝΑΠΗΡΙΑΣ
Μια φορά κι έναν καιρό, σ’ ένα καταπράσινο δάσος , ζούσε μια μικρή χελώνα. Της άρεσε να κάνει βόλτες και να γνωρίζει άλλα ζώα. Ήταν πάντοτε χαμογελαστή και ήθελε όλοι να είναι ευτυχισμένοι και αγαπημένοι.
Είχε όμως κάτι το διαφορετικό αυτή η χελώνα. Το ένα της ποδαράκι ήταν σπασμένο και έτσι προχωρούσε με δυσκολία.
Τα υπόλοιπα ζώα την έβλεπαν περίεργα και πολλές φορές της έλεγαν: «Πώς πας έτσι στραβά;» « Τόσο αργά που πας δεν πρόκειται να φτάσεις ποτέ εκεί που θέλεις».
Η χελώνα άκουγε με λύπη αυτά τα λόγια και έκλαιγε κρυφά.
Μέσα της όμως πίστευε πως κάποτε θα καταλάβουν την αξία της και θα πάψουν να την κοροϊδεύουν.
Μια μέρα, ενώ όλα τα ζώα έπαιζαν και περνούσαν όμορφα, ξέσπασε μια δυνατή καταιγίδα και μέσα σε λίγα λεπτά το δάσος πλημμύρισε. Δεν ήξεραν πού να κρυφτούν.
Πανικόβλητα έτρεχαν πάνω κάτω στο δάσος και έψαχναν για κρυψώνα.
Κάποια στιγμή η χελώνα φώναξε: « Ε! καλοί μου φίλοι ελάτε να σας σκεπάσω κάτω από το καβούκι μου!»
Άρχισαν να αναρωτιούνται πώς και ποιοι θα χωρούσαν.. Τα μικρά σκαθαράκια πρόλαβαν και μπήκαν κάτω από το καβούκι της. Τα άλλα ζώα κοιτούσαν λυπημένα και βρεγμένα.
Την επόμενη μέρα βγήκε ο ήλιος. Τα ζώα είχαν κρυώσει και ήταν άρρωστα. Μόνο η χελώνα και τα σκαθαράκια δεν είχαν αρρωστήσει.
Την πλησίασαν λοιπόν όλα τα ζώα και της ζήτησαν συγγνώμη για όλο αυτό το διάστημα που την πλήγωναν και την κορόιδευαν για το σπασμένο πόδι της.
Της είπαν πως όλοι είμαστε ίσοι ακόμα κι αν είμαστε διαφορετικοί. Αυτό που μετράει είναι το πόσο στηρίζουμε ο ένας τον άλλον και το να έχουμε καλή καρδιά.
Η χελώνα δάκρυσε από χαρά και τους συγχώρεσε όλους. Από τότε είναι όλα τα ζώα αγαπημένα και την περιμένουν με υπομονή να φτάσει κοντά τους. Μάλιστα έχουν ανοίξει και δρόμο για να περνάει πιο εύκολα.
Η χελώνα έπαψε πλέον να κλαίει και ανυπομονεί να ξημερώσει για να βρεθεί με τους πολυαγαπημένους της φίλους.
